Mijn papsie werkte als Politiek Commentator bij De Volkskrant. Hij deed dat vol passie. Ik heb er veel van meegekregen. Bijvoorbeeld dat ik precies weet wanneer ik een journalist goed vind en wanneer niet. Het gaat me om een onafhankelijk standpunt gekoppeld aan een enigszins warme betrokkenheid. Naast deskundigheid op de inhoud natuurlijk. Verder hou ik van vernieuwing van zowel vorm (kwaliteit van het communiceren als journalist richting publiek) en inhoud, waar nieuwsredacties natuurlijk grotendeels verantwoordelijk voor zijn.
Ik noem even wat voorbeelden: Ik vind deze combinatie van kwaliteiten bij de journalisten Bram Vermeulen (Frontlinie, Bureau Buitenland) en bij Pieter van de Wielen en Mieke van der Weij (Max Nieuwsshow). Bij hun vind ik ook de dynamiek in de communicatie erg grappig. Sita Seetalsing van de VK is mijn heldin! Kees Boman vind ik praten als een geruststellende oudere kenner, een beetje als Presidentsn Roosevelts radiopraatjes. Ik vind het zo essentieel voor het functioneren van politiek en dus maatschappij. Mijn blik als visueel antropoloog is hierbij ook van belang.
Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, denk ik de laatste tijd. Ik krijg soms de neiging om me tegen de Nederlandse politiek aan te bemoeien.
Met humor, cynisch, misschien als een cabaretière. Of in een klein kollumpie met een tekening er bij.